Nicola Chiaromonte, Albert Camus

Korespondencja 1945–1959

Seria Biblioteka Mnemosyne
Rok wydania 2020
Opis fizyczny 224 strony; 140x220 mm; oprawa broszurowa (miękka z obwolutą), szyta nićmi
ISBN 978-83-7908-183-7
Kup

Wymiana listów między Albertem Camusem i włoskim in­telektualistą Nicolą Chiaromontem to przede wszystkim wzruszające niekiedy świadectwo „mocnej, cichej przyjaźni” łączącej obu mężczyzn od 1941 roku aż do śmierci francu­skiego pisarza w 1960.

Tak jak absurdalni zdobywcy z Mitu Syzyfa, obaj mieli poczucie „zdumiewającej wielkości ludzkiego ducha” i na pustyni nihilizmu, w „kruchym świecie” własnych słabości i sprzeczności, w zderzeniu z grozą reżimów totalitarnych i woj­ny, czuli, że sens ludzkiego działania – nieużyteczny, bo obcy logice oportunizmu i skuteczności – zawiera się w swobodnej inteligencji, a zwłaszcza w samotnym wysiłku, by „stale żyć na tych wyżynach z pełną świadomością tej wielkości [ducha]”, nierozłącznym z solidarnym wymogiem rozumienia, ponieważ chodzi o wspólny los nas wszystkich.

„Twarde braterstwo ludzi walczących z losem” histo­rycznym i osobistym przypieczętowało przyjaźń Camusa i Chiaromontego, zrodzoną z „jednego z najpiękniejszych i najprawdziwszych odruchów – gościnności”, jaką pierwszy z nich zaoferował włoskiemu uchodźcy, gdy spotkali się w Al­gierze wiosną 1941 roku. Jak napisze Chiaromonte po śmierci przyjaciela, to wtedy rozpoznali w sobie wzajemnie znaki przeznaczenia u źródeł ich wspólnego losu i wspólnej postawy wobec zagrażającej przemocy. W 1954 roku Camus powie: „Rozpoznałem Pana i należał Pan do tych kilku osób, z którymi żyłem zawsze, nawet z dala od nich”.

[Fragment przedmowy Samanthy Novello]

Tłumaczenie: Maryna Ochab

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, pochodzącego z Funduszu Promocji Kultury.